مسمومیت سرب: یک عمر مبارزه برای نجات جان کودکان

دکتر آلن لویتون (چپ)، دکتر هربرت نیدلمن، و دکتر دیوید بلینگر (راست) در مراسم اهدای جایزه ی بنیاد چارلز ا. دانا در سال 1989. این جایزه به پاس تحقیقات نیدلمن در زمینه ی مسمومیت سرب، به وی اهدا شد (سپاس از دیوید بلینگر بابت عکس.)

ماریل سگارا، گزارشگر و خبرنگار چندین شبکه ی رادیویی و تلویزیونی در آمریکاست. او که بیشتر به معضلات زندگی شهری و موضوعات مرتبط با دانش و سلامت می پردازد، دانش آموخته ی زبان انگلیسی با گرایش علوم سیاسی از دانشگاه براون است.

 

سال 1957 بود. دکتر هربرت نیدلمن در راه بیمارستان کودکان فیلادلفیا بود تا کودک 3 ساله ای را ببیند. این اولین مورد مسمومیت سرب است که تاکنون دیده است. وقتی می رسد، دخترک در وضعیت خوبی به سر نمی برد.

لیدیا دِنوُرث، که کتابی درباره ی نیدلمن به نام واقعیت مسموم نوشته است، می گوید، "دخترک خواب آلود و تقریباً در اغما بود." نیدلمن الزایمر دارد و نتوانستم با او مصاحبه کنم.

نیدلمن دخترک را با تشخیص مسمومیت سرب درمان می کند و حال او کم کم بهتر می شود. او با مادر کودک صحبت می کند و می گوید حال بچه اش خوب است اما احتمالاً از طریق رنگ یا گرد و غبار منزل مسموم شده و باید خانه شان را عوض کنند.

دنورث می گوید، "مادر به او نگاه کرد و گفت، خوب، کجا برم؟ او پول نداشت. یک مادر تنها بود و مانند این بود که ناگهان پرده ای از جلوی چشمان نیدلمن کنار برود."

این بیمار برای نیدلمن در حکم آغاز یک عمر مبارزه بود. او در ادامه ی این راه توانست به کشف بزرگی نایل شود که نگرش ما درباره ی خطرات سرب را تغییر داد. اما البته همه چیز را تغییر نداد.

پیش از آن، وقتی نیدلمن یک دکتر تازه کار بود، سرب در همه جا بود: رنگ، لوله کشی، اسباب بازی و بنزین.

فکر سرب نیدلمن را رها نمی کرد.

در واقع، بسیاری او را با مبارزه با انواع بی عدالتی های ریز و درشت می شناسند. پسرش جاش نیدلمن داستانی از یک سفر خانوادگی با قایق از زمان کودکی خود نقل می کند. او و پدرش در حال پارو زدن در طول رودخانه ای بودند که با گروهی نوجوان روبرو می شوند که نشسته و در حال سیگار کشیدن بودند.

جاش می گوید، "از اون گروه هایی بود که من الان فکر می کنم به عنوان یه آدم بزرگ، سعی می کنم ازشون فاصله بگیرم. اونا داشتن به یه اردک که داخل رودخونه در حال شنا بود سنگ پرتاب می کردن."

نیدلمن واقعاً عصبانی شد. شروع به داد و فریاد کرد و گفت "کاری با اون اردک نداشته باشین!"

نوجوان ها چنان جا خورده بودند که متوقف شدند.

جاش می گوید، "وقتی می دید چیزی درست نیست، اصلاً نمی تونست خودش رو کنار بکشه."

همین قضیه در مورد سرب هم اتفاق افتاد. نیدلمن می خواست بفهمد آیا مقادیر اندک سرب که کودکان هر روز با آن تماس دارند، قادر به آسیب زدن به مغز آنان است. او مطالعه ای با استفاده از دندان ها ی شیری خردسالان انجام داد تا سطح سرب را اندازه گیری کند.

این مطالعه که در سال 1979 منتشر شد نشان داد "کودکانی که سرب دندان بیشتری داشتند، بدون هیچ گونه سابقه ای از اختلالات مرتبط با سرب، ضریب هوشی شان پایین تر بود، و عملکرد بدتری از نظر تکلم و دقت داشتند." نیدلمن این توضیحات را سالها بعد در مستندی به کارگردانی بیل مویر ارئه کرد که از شبکه ی پی بی اس پخش شد.

این یافته ها بحث برانگیز بود. منتقدین، شامل شرکت های تولید کننده ی محصولات سربی، مدعی بودند این چیزها ممکن است ناشی از عوامل دیگر—مانند شرایط خانوادگی و آموزش— باشد.

پیشتردولت فدرال حذف سرب از بنزین را آغاز کرده بود و این رویه تا حدودی به دلیل تحقیقات نیدلمن در دهه ی 1980 سرعت بیشتری یافت. سپس طرحی برای حذف کامل سرب ارائه شد.

نیدلمن در سال 1991 در حمایت از تصویب قانونی برای این منظور در کنگره سخنرانی کرد. او گفت، "همه بجز صنعت سرب و سخنگویان آن اتفاق نظر دارند که سرب، حتی در مقادیر بسیاراندک، به شدت سمّی است."

هدف این بود که سرب به طور کامل از خانه ها حذف شود. اما صاحبان املاک و دلالان معاملات ملکی مقاومت می کردند. قانون تصویب نشد.

اما یک سال بعد، کنگره قانون کاهش آلودگی سرب ناشی از رنگ های حاوی سرب در منازل مسکونی را تصویب کرد که صاحبان املاک را موظف می کرد خطرات ناشی از رنگ های حاوی سرب را به اطلاع ساکنین برسانند. اجرای این قانون ساده نبود.

در همین حال، برخی دانشمندان که توسط صنعت سرب اجیر شده بودند، نیدلمن را متهم کردند که داده های تحقیقات خود را دستکاری کرده تا ادعای خود را ثابت کند.

نیدلمن در مستند پی بی اس، این اتهام را به یک حکم اعدام حرفه ای تشبیه می کند. او می گوید، "اتهام سوء رفتار علمی به مفهوم اخراج از حرفه ی پزشکی بود. شهرت شما لکه دار می شد. کارتون تموم بود."

دانشگاه پیتزبورگ که نیدلمن در آنجا کار می کرد، یک سال تحقیق کرد و هیچ سوء رفتار علمی پیدا نکرد. دانشگاه اعلام کرد برخی روش ها در مطالعه ی نیدلمن به درستی مشخص نیست اما این موضوع هیچ تأثیری در نتایج مطالعه نداشته است.

امروز بر اساس داده های مرکز ملی آمار سلامت، مقدار سرب در خون کودکان نسبت به دهه ی 1970، زمانی که اولین مقاله ی نیدلمن منتشر شد، 90 درصد کاهش یافته است. اما بسیاری از کودکان هنوز در معرض آلودگی سرب هستند و به نظر دانشمندان، هیچ مقداری از سرب در خون بی خطر نیست.

لیدیا دنورث می گوید نیدلمن همیشه معتقد بود جامعه به حد کافی تلاش نکرده است. به نظر او "موضوع عادی شده. فکر می کنیم مسئله رو حل کردیم. هیچ وقت نخواستیم واقعاً حلش کنیم."

به همین دلیل، با وجود همه ی تغییراتی که روی داده است، هنوز برخی کودکان با مشکل سرب به دکترها مراجعه می کنند. و مانند نیدلمن وقتی 50 سال داشت، کارهای محدودی از دست دکتر ساخته است.

 

منبع

اشتراک در 100 درجه اشتراک گذاری در FaceBook اشتراک گذاری در Twitter ارسال ایمیل به دوستان در Gmail اضافه کردن به Google Bookmarks اضافه کردن به Google Reader ارسال ایمیل به دوستان در یاهو
مطالب مرتبط
نظرات خوانندگان