تنهایی یک پاتولوژیست

"... تو خونواده ی ما دویدن خیلی مهم بوده، به خصوص وقتی مسئله ی فرار از چنگ پلیس در میون بوده. درکش خیلی مشکله. آدم چقدر میتونه بدوه و از جنگل ها و علفزارها رد بشه؟ نه پایانی داره و نه پیروزی ای. البته گه گاه جمعیتی ناجور آدمو تشویق می کنن و تنها یی یه فراری از دست پلیسها در همینه."

این دیالوگ آغازین و به یاد ماندنی فیلم تنهایی یک دونده ی استقامت محصول ۱۹۶۲ انگلستان به کارگردانی تونی ریچاردسون و بازی درخشان تام کورتنی است، بر اساس کتابی به همین نام نوشته ی آلن سیلیتو که داستان زندگی کالین اسمیت، پسر هجده ‏ساله ‏اى از محله ‏هاى فقیرنشین لنکاشر است. او پس از سرقت از یک نانوایى، دستگیر و به دارالتأدیب فرستاده مى‏شود. در آنجا کالین ، بر حسب تصادف، نشان می دهد که استعدادى در دوى استقامت دارد. مسئولان دارالتأدیب می‌خواهند تا او عنوان قهرمانی را برای آنان به ارمغان بیاورد اما او در آستانه ی موفقیت، از این کار سر باز می‌زند.

با خواندن این تیتر نشریه ی سپید (09 آذر 1394): "پاتولوژی تجارت نیست، بلکه استخوان‌بندی پزشکی مدرن است؛ چرا دستیاران جوان رشته ی پاتولوژی انصراف می‌دهند؟" یاد یک نقل قول معروف از اشترنبرگ در مقدمه ی کتابش می افتم. "از تنهایی دونده ی استقامت می گوییم، اما شاید کسی تنهاتر از یک سرجیکال پاتولوژیست، که تنها کار می کند، نباشد.

پاتولوژی بیش از 200 سال پیش به عنوان یک تخصص پزشکی شکل گرفت. با پیشرفت دانش پزشکی و توجه فزاینده به آزمایشگاه، به ویژه در 100 سال اخیر، کلینیکال پاتولوژی یا طب آزمایشگاه هم جزو حرفه ی پاتولوژیستها شد. طی این سالها، پاتولوژی در شناسایی، طبقه بندی، و تفسیر نشانگرهای سلولی، بیوشیمیایی، مولکولی، و میکروبیولوژیک بیماری نقش محوری داشته و راهنمای پزشکان در مراقبت و درمان بیماران بوده است.

در عرض 50 سال اخیر، پیچیدگی روزافزون روشها از نظر فنی و نیاز به خدمات آزمایشگاهی باعث ورود دکترهای آزمایشگاهی غیرپزشک به این عرصه شده است. دکترهای آزمایشگاهی غیرپزشک که پیش از آن عمدتاً در تکوین آزمایش ها دخالت داشتند، وارد حیطه های مدیریت آزمایشگاه، انجام آزمایش و تفسیر نتایج شدند. گسترش نقش آنان در جایگاهی که به لحاظ تاریخی متعلق به پزشکان بوده، مسئله ی بغرنجی ایجاد کرده است: آیا افراد غیرپزشک واقعاً واجد شرایطی هستند که بتوانند پزشکان را طرف مشورت یا توصیه ی خود قرار دهند؟ یا نتایج آزمایش ها را در زمینه ی تابلوی بالینی تفسیر کنند؟ یا آزمایش های لازم برای یک بیمار خاص را پیشنهاد بدهند؟

برای پاسخ به پرسشهای فوق باید ببینیم حیطه ی کارهای فعلی در آزمایشگاه چه فرقی با گذشته دارد؟ واقعیت این است که طب آزمایشگاه در حال حاضر محدود به اموری نیست که تنها پزشکان برای آن تعلیم دیده اند. شکی نیست که امروز آزمایشگاه فراتر از انتخاب یا تفسیر آزمایش در زمینه ی داده های بالینی است. در یک مطالعه برای تعیین 10 شاخص برتر کیفی در آزمایشگاه پزشکی، هیچ یک از این شاخص ها ارتباطی با دخالت دکترهای غیرپزشک در انتخاب یا تفسیر آزمایش نداشته است.

اما در مقابل باید توجه شود که فقدان قضاوت بالینی در انتخاب یا تفسیر آزمایش می تواند عواقب بزرگ و گاه جبران ناپذیری داشته باشد. بین 15% تا 45% خطاهای پزشکی مربوط به آزمایش هایی است که به غلط درخواست یا تفسیر می شوند. حدود 17% بودجه ی سلامت در ایالات متحده در اثر آزمایش اضافی و بیهوده تلف می شود. حدود یک سوم سرانه ی سلامت در کشور آمریکا صرف هزینه هایی می شود که تنها با درخواست یا تفسیر صحیح آزمایش قابل اجتناب هستند.

در مطالعه ای که با نظارت اتحادیه ی متخصصین پزشکی اروپا انجام شد، مشخص گردید استفاده از دکترهای پزشک در آزمایشگاه منجر به بهبود قابل توجه پیامدهای بالینی می شود. تعریف دکترهای پزشک علاوه بر پاتولوژیستها، پزشکان عمومی را نیز که در یک یا چند شاخه ی آزمایشگاه تعلیم دیده اند شامل می شود. دلخوش کردن به اینکه پزشک درخواست کننده اشراف کامل بر تفسیر نتایج آزمایش دارد، نباید باعث شود مسئولان نظام سلامت، بیماران را با خدمات آزمایشگاهی محدود به جواب تنها بگذارند.

امروز با تبدیل جایگاه آزمایشگاه از نقش منفعل گذشته به یک نقش فعال و پویا در تشخیص و درمان بیماران، دکتر آزمایشگاه علاوه بر این که باید قادر به درک شرایط فنی و اقتصادی آزمایشگاه باشد، باید بتواند خود را بجای پزشک درخواست کننده ی آزمایش هم بگذارد. اگر دکتر آزمایشگاه تعلیم پزشکی ندیده باشد و تجربه ی بالینی کافی در زمینه ی مراقبت از بیماران نداشته باشد، نمی تواند برای نظام سلامت مفید باشد.

در یکی از صحنه های پایانی "تنهایی دونده ی استقامت،" کالین اسمیت را می بینیم که نفس زنان در چند قدمی خط پایان ایستاده و به دوستان خود و مسئولان دارالتأدیب که با حیرت و تعجب و شاید خشم، فریاد می زنند و او را برای تمام کردن مسیر و برنده شدن تشویق می کنند، خیره شده است. پوزخندی که کالین در این صحنه بر لب دارد، انتقادی طعنه آمیز از جامعه ای است که او را تنها گذاشته است.

منبع

اشتراک در 100 درجه اشتراک گذاری در FaceBook اشتراک گذاری در Twitter ارسال ایمیل به دوستان در Gmail اضافه کردن به Google Bookmarks اضافه کردن به Google Reader ارسال ایمیل به دوستان در یاهو
مطالب مرتبط
نظرات خوانندگان
معتمد
عالی بود

پاسخ
متشكرم
بينش
سلام قربان
هم آن فيلم عالي بود
هم مطلب حضرت عالي

پاسخ
سلام دوست و همکار بزرگوار
تشکر از شما