آیا تست اچ پی وی برای زگیل تناسلی لازم است؟

زگیل تناسلی شایعترین بیماری آمیزشی و عامل آن، ویروس زگیل انسانی (HPV) از خانواده ویروسهای دارای DNA دو رشته ای موسوم به پاپیلوماویریده است. هر سال، تنها در ایالات متحده، 6.2 میلیون نفر به این عفونت مبتلا می شوند. تاکنون بیش از 100 نوع ویروس زگیل انسانی شناسایی شده اند که بیش از 40 نوع آن عامل عفونت ناحیه تناسلی هستند. طبقه بندی انواع HPV بر اساس ارتباط آنها با سرطان انجام می شود.

انواع کم خطر یا غیرانکوژن HPV مانند 6 یا 11 قادر به ایجاد ضایعات خوش خیم یا low-grade سرویکس، زگیل های مقعد و دستگاه تناسلی (آنوژنیتال)، و پاپیلوماتوز دستگاه تنفسی هستند. انواع پرخطر یا انکوژن HPV مانند 16 و 18 عامل نئوپلازی اینترااپی تلیال و سرطانهای سرویکس و ناحیه آنوژنیتال، شامل وولو، واژن، پنیس، و مقعد و همچنین سرطانهای اروفارنکس (دهان و حلق) هستند.

مهمترین سرطان مرتبط با HPV سرطان سرویکس است. تعداد موارد جدید سرطان سرویکس، تنها در ایالات متحده و در سال 2008  بیش از 500 هزار و موارد فوت ناشی از آن 275 هزار گزارش شده است. تقریباً همه موارد سرطان سرویکس با HPV  پرخطر همراه هستند. حدود 70% موارد سرطان سرویکس در سراسر جهان ناشی از HPV نوع 16 و 18 هستند.

البته عفونت طولانی HPV پرخطر برای ایجاد سرطان سرویکس لازم است اما کافی نیست. علاوه بر اینکه بیشتر عفونتهای HPV  از انواع کم خطر بوده و در 90% موارد پس از مدت کوتاهی خودبخود بهبود می یابند، حتی خانمهای مبتلا به عفونت HPV پرخطر سرویکس نیز در بیشتر موارد دچار سرطان سرویکس نمی شوند. بسیاری از موارد عفونت HPV سرویکس بدون علامت بوده و تشخیص داده نمی شوند و همین نکته نشاندهنده اهمیت غربالگری از نظر عفونت فوق است.

نئوپلازی اینترااپی تلیال و سرطان های ناحیه آنوژنیتال و اروفارنکس، برخلاف سرویکس شیوع کمتری دارند و همراهی آنها با HPV پرخطر نیز، کمتر از سرویکس است. حدود 1% خانمهای آمریکایی در سنین نوجوانی و جوانی دچار زگیلهای آنوژنیتال می شوند اما تقریباً تمام آنها ناشی از HPV کم خطر هستند. حدود 90 % آنها ناشی از HPV نوع 6 و 11 هستند.

عود زگیل آنوژنیتال، علامت نگران کننده ای نیست. حدود یک سوم موارد زگیل تناسلی ممکن است عود کنند. در برخی افراد، تعداد این زگیل ها ممکن است افزایش یافته یا اندازه آنها بزرگتر شود. در هر حال، وجود زگیل تناسلی هیچ ارتباطی با ابتلا به عفونت HPV  سرویکس یا سرطان سرویکس ندارد.

تشخیص عفونت HPV در اغلب موارد، تنها از طریق مشاهده بالینی صورت می گیرد. ویروس در سلولها تغییراتی ایجاد می کند که در زیر میکروسکوپ قابل تشخیص است. کشت ویروس از ضایعات زگیلی عملی نیست و تشخیص قطعی در آزمایشگاه نیاز به روشهای مولکولی (PCR) و شناسایی اسید نوکلئیک (HPV DNA) دارد. روشهای سرولوژیک نیز صرفاً ارزش اپیدمیولوژیک و تحقیقاتی دارند.

تنها کاربرد بالینی PCR، غربالگری انواع پرخطر ویروس در سرویکس است. در حال حاضر سه روش برای تشخیص 13 تا 14 نوع HPV پرخطر به تأیید سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) رسیده است.

  • Digene HC2 High-Risk HPV DNA test - Qiagen, Gaithersburg, MD
  • Cervista™ HPV HR test - Hologics, Bedford, MA
  • cobas 4800 HPV test - Roche Molecular Systems, Pleasanton, CA

دو روش اول تنها نشان می دهند که ویروس پرخطر وجود دارد. روش سوم (cobas) و نیز یک روش دیگر موسوم به CervistaTM 16/18 HPV test - Hologics, Bedford, MA، امکان شناسایی افراد مبتلا به عفونت HPV 16 یا HPV 18 را نیز فراهم می کنند. هیچ یک از روشهای فوق، برای استفاده در مردان، نوجوانان، یا تشخیص عفونت در شریک جنسی به تأیید نرسیده اند. نکته بسیار مهم دیگر این است که HPV test هیچ کاربردی در غربالگری ضایعات غیر سرویکس شامل ضایعات آنوژنیتال و همچنین تشخیص یا پیگیری درمان سرطان، ضایعات پیش بدخیم یا زگیل ندارد. ابتلا به زگیل تناسلی، به تنهایی نشاندهنده لزوم انجام HPV test، تغییر در برنامه غربالگری سرطان سرویکس (کاهش فواصل پاپ اسمیر) یا انجام کولپوسکوپی نیست.

در جدیدترین دستورالعمل CDC نیز که اخیراً (ژوئن 2015) منتشر شد، تنها کاربرد تست اچ پی وی، همچنان محدود به برنامه ی غربالگری سرطان سرویکس و در زمینه ی سیتولوژی و هیستولوژی غیرطبیعی ضایعات سرویکس است. این تست نباید در شریک جنسی مذکر خانم های مبتلا به عفونت اچ پی وی، ضایعات سرویکس در خانمهای زیر 25 سال، تشخیص زگیل تناسلی، یا به عنوان یک آزمایش بیماریهای آمیزشی به کار رود.

منابع: 1 2 3

اشتراک در 100 درجه اشتراک گذاری در FaceBook اشتراک گذاری در Twitter ارسال ایمیل به دوستان در Gmail اضافه کردن به Google Bookmarks اضافه کردن به Google Reader ارسال ایمیل به دوستان در یاهو
نظرات خوانندگان